Druk doende met het inpakken van een koffer realiseerde ik mij hoe dicht bij huis de oecumene zichtbaar is, tenminste als je er oog voor hebt. De afgelopen week waren onze kinderen welkom op de VakantieBijbelWeek waar ze genoten van de ontmoeting met anderen. Vanzelfsprekend konden ze vanochtend dus ook niet gemist worden bij de feestelijke afsluiting in een gezamenlijke dienst. Op dat zelfde moment mocht ik mij verheugen in de voorbede van mijn eigen gemeente tijdens de ochtenddienst. En terwijl ik ’s avonds thuis mocht blijven voor de ‘kleintjes’ zijn de andere gezinsleden naar een Interkerkelijke dienst in de buitenlucht.

Bijzonder dat je door een reis naar Roemenië meer oog krijgt voor de ‘verbondenheid in Christus’ hier in Nederland.

‘opdat zij allen één zijn’. Dit gebed, dit verlangen van Jezus moet ons telkens weer in beweging zetten. In beweging, onderweg naar de ander. Op zoek naar een ontmoeting rondom de Schrift, een ontdekkend getuigenis of de gemeenschap van het gebed.

Maar telkens weer blijkt hoe bedreigend die eenheid kan zijn. Want juist in de ontmoeting met een ander ontdek je jezelf. En dat kan bedreigend zijn. Je vooronderstelling over je eigen geloof, en de vooroordelen over het geloof van die ander worden betwijfeld. Maar is dat juist niet de zegen van het zoeken naar eenheid? De ontdekking dat God niet past in mijn kaders, in mijn beleving. Hij is de totaal Andere die zich bekend wil maken aan mij, soms op ongedachte wijze.

En als ik mijzelf eerlijk de vraag stel of de ‘gebrokenheid van Christus lichaam’ mij raakt, moet ik belijden dat ik deze verdeeldheid geaccepteerd heb. Het lijkt of ik, en met mij velen, geniet van de grote diversiteit van scherven die met belangstelling wordt bestudeert. Zonder stil te staan bij het feit dat al die scherven hun doel missen nu de vaas gebroken is.

Vanuit Johannes 17 worden wij opgeroepen om telkens weer de eenheid te zoeken zoals Christus één was met Zijn Vader. Samen schuld te belijden, vergeving te vinden en in dankbaarheid Hem aanbidden. Als de lijm die de scherven weer verbindt.
‘en zie Ik maak alle dingen nieuw’

Roemenië lijkt wel de plek voor internationale ontmoetingen tussen christenen. Onderweg naar Sibiu gaan mijn ogen steeds meer open voor ontmoetingen van christenen uit verschillende tradities, kerken en landen.

Daarom was ik ook verrast door de berichtgeving rondom het congres van het International Reformed Theological Institute in Cluj (Roemenië). Niet alleen in Sibiu maar ook in Cluj komen christenen bij elkaar om samen na te denken over het gemeenschappelijke geloof en onze taak in deze wereld.

Tijdens het congres in Cluj stelde dr. Dirkie Smit uit Zuid-Afrika het volgende: “Belijdenissen ontstaan vaak in conflictsituaties en brengen duidelijkheid, maar dragen ook bij tot verdeeldheid, tot het afbakenen van grenzen”.

De eerste vraag die ik aan mijzelf stelde was; hoe is dit mogelijk? Hoe kan het uitspreken van je geloof tegelijk ook verdeeldheid brengen? Waarom creëert het verwoorden van je belijdenis ook afstand?

Veel heeft te maken met de al genoemde situatie waarin belijdenissen ontstaan; conflictsituaties of de noodzaak om je geloof te verdedigen. Toch wil ik de vraag niet uit de weg gaan of er wel belijdenissen nodig zijn? Waarom moeten wij ons geloof afbakenen, positioneren ten opzichte van anderen? Stel je eens voor dat er niet meer de behoefte zou bestaan om je eigen geloofsbeleving, belijdenis te omschrijven. Dat er geen noodzaak meer is om je eigen standpunt te verwoorden. Misschien dat hierdoor de verdeeldheid wegvalt?

Deze gedachte lijkt sympathiek maar is ook weinig vruchtbaar. Juist voor je identiteitsvorming is het noodzakelijk om je positie te bepalen. Het zou jammer zijn als er geen gesprek meer mogelijk is over de veelkleurigheid van het christelijk geloof. Vanuit de wens om de diversiteit te verzwijgen kan de geloofsinhoud ook verdampen in het oprekken van geloofsstandpunten.

Volgens mij ligt er veel meer een begaanbare weg in de bewustwording dat we aan elkaar gegeven zijn. Onze God geeft ons aan elkaar om van elkaar te leren en zo meer te ontdekken van wie Hij voor ons wil zijn. Is er dan geen verschil van inzicht, belijdenis meer? Ongetwijfeld blijft die bestaan. Maar met deze verschillen gaan we samen op weg, onderweg naar het nieuwe Jeruzalem.

Toen ik vandaag vertelde over de reis naar Sibiu maakte mijn gesprekspartner het volgende grapje. ‘weet je wat oecumene betekent? Zoveel mogelijk water in elkaars wijn doen’

Nadat ik mijn lachspieren weer in toom had reageerde ik dat het wel een herkenbaar beeld was. Althans totdat ikzelf betrokken mocht raken bij deze reis naar de Assemblee. Op één of andere manier had het vooroordeel van ‘veel en vaag gepraat zonder inhoud’ mij ook te pakken maar moest ik dat vooroordeel vaarwel zeggen na de ontmoetingen met de andere afgevaardigden.

Misschien komt het wel doordat de opdracht van Christus om de eenheid in Hem te zoeken teveel beland en verzand is in menselijk streven. En eerlijkheidshalve moet ook gezegd worden dat er een periode was waarin er over van alles en nog wat gesproken mocht worden behalve over Jezus verzoening.

In de voorbesprekingen met de medereizigers ontdekte ik hoe mooi het is om elkaar te ontmoeten, van elkaar te leren, kennis te nemen van elkaars tradities, rituelen en geloofsovertuigingen. Juist vanuit het besef dat onze God en Vader niet te vangen is in mijn eigen geloofsbeleving krijg ik meer waardering voor andere broeders en zusters. Om zo samen meer te ontdekken van de lengte, de breedte, de hoogte en de diepte van Jezus liefde.

Dit is een eerste bericht op deze weblog. En daarmee de start van een reis naar Sibiu. Onderweg naar de derde Europese Oecumenische Assemblee valt er veel te leren van elkaar. Het doel van deze weblog is om deze ervaringen ook te delen met anderen. Hiermee hoop ik dat we gezamenlijk ontdekken dat ‘Het licht van Christus over allen schijnt’.