De Assemblee in Sibiu mocht zich verheugen in veel media aandacht. Hieronder vinden jullie een aantal koppelingen waar je dit kunt lezen of bekijken, luisteren:

Dossiers
eea3.org Hier staan ook de lezingen die gehouden zijn tijdens de Assemblee in Sibiu
PKN.nl
kerknieuws.nl
oecumene in beweging
NCRV (Schepper & Co)
Oud Katholieke Kerk van Nederland

TV en Radio
WebTV op katholieknederland.nl
WebRadio op katholieknederland.nl
WebRadio op NCRV (Schepper & Co)

Kranten
Artikel in Reformatorisch Dagblad
Artikel in Nederlands Dagblad
Artikel in Trouw
Artikel Volkskrant
Artikel in Spits


Beste jongere (en allen die zich jong voelen),

Een brief uit Sibiu zal vast niet elke dag op je deurmat vallen en ik hoop dat je even de tijd kunt vinden om mijn ervaringen en gedachten te lezen.

Zittend in het Youth-café met de mooie naam ‘Jeremia 1:7’, denkend aan jou en je leeftijdsgenoten, probeer ik deze brief te schrijven. De vraag ‘ wat heeft een Assemblee in Sibiu jou te zeggen?’ speelt continue door mijn hoofd. Ik zou kunnen vertellen over de diversiteit aan christelijke tradities die soms bemoedigend en soms vervreemdend werkt. Of iets laten zien van de theologische en culturele verschillen tussen de aanwezige kerken. Ook zou het boeiend zijn om iets te ontdekken van de verscheidenheid tussen de Oosters Orthodoxe kerkhiërarchie en het Nederlands Protestantse poldermodel.

Ongetwijfeld boeiend maar tegelijk ook een ‘ver van mijn (jouw) bed show’ want welke betekenis heeft dit voor jou in Nederland? Maar deze vraag geldt voor de hele oecumenische beweging en dus ook voor de 3e Oecumenische Assemblee hier in Roemenië. Niet dat de ontmoeting met andere christenen uit het veelkleurige Nederland geen realiteit is in jouw leven. En ook de vraag naar de gezamenlijke verantwoordelijkheid voor gerechtigheid, Gods schepping, het nieuwe Europa en het christelijke getuigenis is jouw vast niet onbekend. Maar mogelijk dat je deze vragen niet in relatie hebt gebracht met de term oecumene.

Terwijl naast mij een groep jongeren (of moet ik zeggen ‘jong volwassenen’) uit verschillende Europese landen elkaar verhalen vertellen over hun geloof en de kerk in hun land, denk ik dat EENHEID het meest herkenbare begrip voor jou is.

En als er iets is wat ik hier ontdekt heb ik dat wel eenheid. Maar wat ik hier ook ontdekt heb is de afwezigheid van eenheid. Eenheid is niet de veelheid aan documenten vol met grootse idealen, het is niet de afwezigheid van verschillen, het is ook niet de organisatorische samensmelting van verschillende geloofsgemeenschappen. Bij eenheid moet ik denken aan die Anglikaanse mevrouw die mij inspireerde met haar getuigenis, dan moet ik denken aan de Rooms Katholieke Bisschop die een vlammend betoog hield maar ook aan de ontmoetingen met een Italiaanse predikante die door haar geloof in Jezus volhoud of aan een Orthodox meisje die samen met anderen de geloofsbrieven en het commitment van de aanwezige jongeren voorlas.

Voor een moment in elkaars hart kijken, verwonderd raken over de kracht van het evangelie, de moed vinden om je te laten leiden door de Geest. Dat geeft eenheid.
En dat is precies wat Nederland nodig heeft, wat wij kunnen leren van deze Assemblee. De kracht van de onbevangen ontmoeting met de ander, het delen van ons geloof in God de Vader, het licht van Christus die onze omgeving wil verlichten.

Oja, ik wil je graag nog de groeten doen van al de ‘heiligen’ die hier in Sibiu bidden voor de eenheid in Jezus naam.

 

In de Hermannstädter Zeitung, een duitstalige plaatselijke krant, stond een gesprek tussen twee predikanten uit Sibiu.
In het verslag van dit gesprek stond ook beschreven hoe de christelijke voorgangers in Sibiu elkaar regelmatig ontmoeten. Tijdens een ontmoeting werd er gesproken over het verleden waarbij ook de pijnlijke periodes besproken werden. Z0 vertelden zij elkaar hoe zij vervolgd, gevlucht en onderdrukt werden door het communistisch regime maar ook door andere gelovigen. Voor anderen was dit onbekend, alhoewel het soms onder hun ogen plaatsvond.
Het delen en bespreken van elkaars pijn uit het verleden, het belijden van schuld legt een basis voor echte ontmoeting. Hopelijk geeft dit perspectief op echte eenheid waarin herhaling van het verleden onmogelijk is.

Zittend in mijn kuipstoeltje en wegdwalend van de lezingen valt mijn oog op een steward. Deze jongeman loopt met grote borden op buik en rug met daarop het woord ‘stilte’ in diverse talen. Rondlopend door de zaal probeert hij de aanwezigen te wijzen op de fatsoensregel om elkaar te laten uitspreken en niet door elkaar heen te praten. Dat is niet zo eenvoudig als in een voor jou onbekende taal een lezing wordt gegeven die nogal wat tijd vraagt.
Maar wat mij het meest opvalt is dat deze jongeman niet alleen en niet in stilte de zaal doorkruist. Hij is in drukke conversatie gewikkeld met een alleraardigst meisje zodat zijn boodschap weinig geloofwaardigheid heeft.
Wat een les voor deze Assemblee, dacht ik bij mijzelf. De mensen in Sibiu kunnen niet om de vlaggen, posters en diverse kerkmensen heen omdat dit overal zichtbaar is. Maar in hoeverre is onze ‘boodschap’ ook zichtbaar uit ons gedrag. Of is het een mooie happening die zich voornamelijk afspeelt achter het zeil van de grote tent of de muren van de diverse locaties?
You should practice what you preach!

In de ontmoeting met de diverse chistelijke tradities ontdek je ook de variatie in lofprijzing.

Tijdens de opening donderdagmorgen gaven twee jong volwassenen een getuigenis. Timi Dorgu, een anglikaanse student vertelde:
Ik geloof dat Gods vergeving niet iets is dat we moeten opsluiten in onze diensten en vieringen. De vreugde van de redding door Jezus dood en opstanding moet zichtbaar zijn voor allen om ons heen.

De protestantse bisschop dr. Huber uit Duitsland:
We zullen geestelijke diepte en theologische duidelijkheid vinden wanneer we ontdekken dat ons eigen ego, hetzij groot of klein, niet het centrum is van de wereld.
De protestantse visie op God’s aanwezigheid is gebaseerd op het inzicht dat God’s licht en waarheid niet in tegenstelling is met de moderne wereld, maar het diepste fundament en grond voor deze wereld.
Geloof heeft, altijd en overal, de taak om de grenzen aan te geven van de rede voor het verstaan van de werkelijkheid.

Richard Chartres, de anglikaanse bisschop van Londen:
Foto’s van de aarde gemaakt vanuit de ruimte geven duidelijk de welvarende landen aan omdat die baden in het licht. Wat hebben mensen die in zoveel licht, welvaart leven nodig van het Licht van Christus?
Soms lijkt het of we zo gevoelloos zijn geworden voor prikkels zodat de pogingen steeds harder en wreder worden. In wat wordt gezien als kunst zijn we uitgeput geraakt in wat we willen zeggen en een karikatuur van het leven wordt weergegeven in de tragische menselijke dierentuin van Big Brother.
Als de kerken een modern Europa willen dienen, zullen we ons niet moeten terugtrekken in een ghetto van vroomheid of het opleuken van de huidige vormen. Maar de huidige samenleving ingaan: samen met onze mede-burgers vieren waar we kunnen en tegelijk kijken waar wij allen moeten groeien in het Licht van Christus.

Wat betekent deze Assemblee eigenlijk voor Sibiu, voor de gewone man op de straat? Wat is het effect van zoveel ‘geestelijkheid’ in deze mooie Roemeense stad? Allereerst moet gezegd dat mede door deze Assemblee er een enorme injectie is gegeven aan de plaatselijke economie. En voor de wegwerker, taxichauffeur of ober is dat echt geen overbodige luxe voor nieuwe gadgets maar bittere noodzaak om te leven.
Toch hoop ik wel dat er meer is dan alleen een economisch belang. Er moet toch iets te zien zijn als zoveel christenen, kerkleiders en geestelijken bij elkaar zijn. Daar moet iets van uitgaan, dat moet een getuigenis geven.
Eerlijk gezegd ben ik hier wat in teleurgesteld. Van onredelijk geklaag over bussen die te laat vertrekken, forse ellebogen strijd bij de koffietafel en boze opmerkingen tegen obers omdat de toetjes op zijn. Wij lijken zowaar wel mensen.
Op onze weg naar huis sprak ik wat met de taxichaufeur (ivm het busgeloof). Deze jongen van 22 jaar studeerde Bedrijfskunde in Sibiu en moest in de vrije uurtjes werken. Niet voor zijn beltegoed of uitgaansleven in het weekend. Zijn inkomsten waren broodnodig om zijn vader en moeder te onderhouden die beiden ziek waren. Op mijn vraag wat de kerk zou kunnen betekenen voor hem, tenslotte zijn we in Sibiu voor bezinning op de oecumene en het effect hiervan in Europa, keek hij mij vreemd aan. Ik was de eerste die ooit zo’n vreemde vraag aan hem had gesteld. Alsof de kerk iets kon betekenen voor hem, alsof de gemeenschap die wil leven vanuit dienstbaarheid hem wil helpen, alsof de volgelingen van Hem die kwam voor mensen zich iets aantrok van de gewone man. Ik hield beschaamd mijn mond.

’s Avonds waren we te gast bij een ontmoeting van jeugd-gedelegeerden. Ondanks het feit dat ik de 30 gepasseerd ben mocht ik toch binnen komen. Het was bijzonder om christen jongeren uit diverse Europese landen te ontmoeten en om iets te horen over hun geloof en inzet voor hun kerk en de eenheid met andere kerken.
Wat mij wel opviel is dat leeftijd niets zegt over de lengte van toespraken. Blijkbaar is het een menselijk probleem om kort en bondig te zijn.
Maar door deze ontmoeting ben ik opnieuw gaan nadenken over jeugd participatie. In eerste instantie ontstond er een sfeer van ‘ wij worden toch niet gehoord want wij zijn jong’ (de zielige variant) tot ‘wij zullen eens even laten horen dat wij er zijn’ (de puberale variant). Later in de avond werden er ook andere geluiden gehoord, wijsheid komt altijd met de tijd. Want ondertussen werd er nagedacht over de strategie voor participatie en de houding van jongeren en de mogelijkheden die er zijn.

Teruglopend naar een taxi, omdat wij het geloof in de bus hadden verloren, mijmerde ik wat door over jeugdparticipatie. Hoe komt het toch dat een gediscrimineerde groep de neiging heeft om anderen ook te discrimineren? En is het probleem juist niet dat een minderheid zichzelf vaak niet serieus neemt?
Waarom bestaat er zo’n behoefte om te blijven hameren op de exclusieve positie van jongeren op basis van leeftijd? Is het niet veel effectiever om gebruik te maken van de mogelijkheden die je geboden worden en jezelf zo in te zetten dat je onmisbaar bent geworden?

Ik zal voorbeelden noemen vanuit deze conferentie:
Vanochtend werd een forse bijdrage geleverd door jong volwassenen aan de viering. Een orthodoxe jongedame en anglikaanse jongeman gaven een geweldig getuigenis. Zij maakten gebruik van de geboden mogelijkheid en waren een voorbeeld voor de aanwezigen.
Ten tweede is de Assemblee is voor een groot deel mogelijk door de inzet van stewards en vrijwilligers uit diverse Europese landen. Zonder deze jong volwassenen was de Assemblee onmogelijk (bedankt allemaal). Zij zijn een voorbeeld voor de aanwezigen hoe mensen uit verschillende landen en uit verschillende kerken effectief kunnen samenwerken.
Daarom zou ik jeugdparticipatie willen typeren door drie woorden. Voor de jong volwassenen om vanuit te leven en voor de ouderen om te beseffen. Ready, Willing and Able.