Op 3 februari heeft De Monitor van KRO-NCRV een programma over Pleegzorg uitgezonden. Hierin werden zorgen geuit over steeds zwaardere problemen bij kinderen in pleeggezinnen. Het gevolg hiervan is dat zo’n 45% van de plaatsingen van pleegkinderen worden afgebroken met een enorme impact voor de kinderen en de pleeggezinnen. De ChristenUnie fractie in Gouda wil graag weten of dit ook voor Gouda geldt en heeft daarom art38 vragen gesteld aan het college.

In huis plaatsing

Met de term ‘inhuisplaatsing’ wordt bedoeld dat kinderen die niet meer thuis kunnen wonen en uit huis worden geplaatst, zoveel als mogelijk in een gezinssituatie terecht moeten komen. Dit is ook een duidelijke focus in de Jeugdwet en als ChristenUnie in Gouda hebben we ons hier ook hard voor gemaakt. Met het amendement (tekstwijziging) ‘inhuisplaatsing’ hebben we op 5 november 2014 deze koers al uitgezet. Kinderen verdienen het om in een zo’n normaal mogelijke omgeving op te groeien, in een ‘normaal gezin in een normale wijk’. Dat is iets anders dan een instelling waar groepsopvoeders elkaar afwisselen en de kinderen samenwonen met leeftijdsgenoten, ook al weten we dat het voor sommige kinderen niet anders kan.

Gezinshuizen

Naast pleeggezinnen, die dit vrijwillig doen en alleen een vergoeding krijgen, bestaan er ook gezinshuizen. Hier worden kinderen geplaatst die niet passen in pleeggezinnen en meestal is één van de gezinshuisouders als professional in dienst van jeugdzorg. Het zijn ‘normale gezinnen in een normale wijk’ maar de ouders hebben wel de expertise om kinderen met een forse rugzak op te voeden, soms naast hun eigen kinderen. Als ChristenUnie geloven we in deze vorm van jeugdzorg en daarom hebben we in 2016 ook aan de bel getrokken toen organisatieveranderingen ten koste leken te gaan van kinderen in gezinshuizen.

Kosten

In het gesprek met de lector Residentiele Jeugdzorg, dhr Peer van den Helm, wordt gesuggereerd dat de keus voor pleegzorg meestal ingegeven is door kosten, terwijl het welzijn van de kinderen uitgangspunt moet zijn. De ChristenUnie heeft daarom gevraagd of dit ook geldt voor de situatie in Gouda door middel van art38 vragen. ‘Natuurlijk moeten we heel kritisch zijn op de kosten voor jeugdzorg, omdat we hier al een enorme uitdaging hebben, maar het mag nooit ten koste van de kinderen’ volgens Wout Schonewille. ‘En deze uitdaging is een verantwoordelijkheid van de hele samenleving. Goede zorg voor kwetsbare kinderen raakt ons allemaal maar raakt ook onze toekomst als samenleving’.

Klik hier voor de art38 vragen aan het college van Gouda.

With this question we were challenged by Chris Curtis, the director of Youthscape, during the European Youth Ministry Network. A justified question to the youthleaders from various European countries. What is the situation in the Netherlands? Fortunately, a lot of research is done in the Netherlands, often by students. The OJKC regularly comes up with fascinating researches. There is even a Research & React day in which you are informed about current research. Yet I was again triggered by this question. Because the reason for most research is the completion of a study or promotion and based on your own affinity. And as far as I know there are not really longitudinal studies. There is no research center that has a overview about Christian youth work. In addition, we often miss the translation of scientific research into concrete practice in churches. To give an idea, I would like to share some of the research that was presented during the EYMN conference:

GenZ: Rethinking Culture

This study into Generation Z was conducted in November and December of 2016 among 11 -18 year-olds from England. Laura Hancock, research director at YFC England, presented this research, noting that the attendees did not know it was a research from YFC. Because it contains so many interesting figures, I limit myself here to a number of aspects from the summary.

Does God exist? Almost half of the young people do not believe in the existence of God. And it is more common not to think about God and spirituality.

Share faith? Even though most young people know friends who are Christian and they experience these Christians as positive, it does not mean that they want to know more about God.

Family valuable? The family is perceived as valuable by the young people and helps them to gain a positive self-esteem. The strongest motivation is that the young people want their families to be proud of them.

What concerns? The young people are most worried about their school (results) in addition to their appearance. Global issues among young people are war, terrorism and poverty.

No Questions Asked

The research presented by Chris Curtis of Youthscape focuses on young people aged 16-19 years in Luton, so can’t be copied to other young people. At the same time, the European youthleaders recognized a number of outcomes. The reason for the research was whether belief questions were changed among young people. But the big surprise was that there were no questions about God and faith at all, only at the end of the interviews. It seemed that the questions were buried under a thick layer of history. Why is it that young people no longer ask these questions about faith? The following points emerged from the interviews:

Disrespectful: If tolerance is an important value and discussing, asking questions about someone’s faith is experienced as ‘criticism’ or ‘attack’ then you do not ask questions. Questions about faith are seen by young people as not respectful; ‘I did not want to upset you’.

We’re all the same: Why do we have to ask questions about each other’s faith if it is all the same. Many young people see no differences, due to unfamiliarity with religions or a pluralistic conception of faith and sometimes because tolerance and acceptance is more important.

Beliefs are personal: Faith is private and personal and therefore not something to discuss or to ask questions about. That is why young people are not really used to talk about God or faith. Even in families between parents and children, there is hardly any talk about religion.

Religion is practical, not abstract: Young people do not have a well-defined dogmatic framework about faith, they experience faith as something practical, something of every day. Faith questions are therefore less relevant, it is about what you see of faith. It is striking that Christianity has few concrete expressions in comparison with Islam, such as fasting, clothing, prayer times etc.

Religion is not a big concern: Even though young people often think about their hopes and dreams for the future, religion is not really an issue. Faith and God is simply not something that you are very passionate about or that young people are concerned about.

Besides all information and knowledge exchange, I will write about this later, it was very special to meet each other as brothers and sisters. Completely different cultures, languages, backgrounds and traditions but with the same desire; ‘God and young people’. And again I was impressed by the ‘service in collaboration’, the way in which fellow youthleaders visit each other and serve the ministry of the other.

Networking or Collaborating

During such an international conference you take some distance from your own situation, your own country and culture. This sometimes gives very clear insights into ‘the way we do things around here’, as a nice description of culture. Especially if you can compare that with other cultures and when other cultures reflect on typical Dutch behavior. A well-known phenomenon is the ‘immediacy’ of Dutch people who are often perceived as clumsy or inappropriate in other cultures. But over the past few days I have heard three times an experience of individuals about ‘cooperation’ with Dutch people. And the conclusion was that it was pretty difficult. As a Dutch we are usually good at networking so it surprised me a lot. But when I heard the experiences, I understood it better. Because in various situations it appeared that the interests, the added value for the Dutch were decisive for the cooperation. Usually focused on realizing added value for their own agendas or plans or ‘selling’ their own method, vision. The goal was known and the networking was determined by realizing that goal. But working together is deeply believing that you have been given to each other to achieve a common goal. And these signals prompted me to ask ourselves if we would not deprive ourselves of the opportunity to see what God wants to do through the other? Do we ‘calculate’ too much in our networks and therefore sometimes forget to really work together?

Latvia and Northern Ireland

Therefore, a number of examples that I have heard or experienced these days. And it starts with the question ‘What do Latvia and Northern Ireland have in common?’ As far as I know not very much, and yet a special collaboration has started in an incomprehensible way. A youth worker in Latvia who did not know how he could be of significance to the youth in his country found a book in an office where he happened to be, triggered by the title. In an inexplicable way he opens the book on page 3, read here the name of the leader of a youth organization in Northern Ireland from which he has looked up the contact details. And so an email arrived in Northern Ireland where the question from Latvia was a confirmation for this organization. And so there was a nice cooperation that is now of great significance for young people in Latvia. For me a special lesson that God can have a plan that is not consistent with our calculations or logical collaborations.

Daniel

During one of the Bible studies we have considered Daniel and the way he lived at the Baylonic court. Daniel was willing to enter into relations with his enemies, the people who had taken him away from his own country. And he talks about the rules for eating and drinking and, together with those in charge, looks for a solution. And when Daniel went to the king to explain the dream and its meaning, he first went to his friends. For Daniel knew that he needed others, that his friends should pray for him. That raises the question for me whether we dare to be dependent on others and ask our friends to pray for us and accept that they also ask questions or provide feedback.

Hongarian Romanian

At the conclusion of the conference we celebrated Holy Supper together, Holy Communion as celebrating the community of saints. This was led by a pastor from Romania who studied in Kampen and was a minister at a Reformed Hungarian church. He did this together with a Baptist pastor from Romania. A meaningful experience because in this moment so many gaps were bridged. Those who know history a little bit know how complicated the relationship is between Romania and Hungary. And the traditional Hungarian church has a very different tradition than the Baptists. And I was very impressed with how this friend, we met before in the Netherlands, with respect for his own tradition, used new forms that had meaning. This was also an example of how the gap between generations or traditions can be bridged. After celebrating Lord’s Supper we all got a stone with our name on it. He collected them, together with his wife, at the beach in Spain. This stone with our name was a sign that we are part of God’s temple. Small and insignificant in itself but necessary as a stone to build His temple together.

Before this week started, I was asked several times about what the European Youth Ministry Network is, who are there and what they do. These are excellent questions to answer quickly and easily. Still, I take a little more time for an answer to reflect on the Dutch situation at the same time.

EYMN

The European Network of Youth Workers organized this 3rd conference to meet, encourage, share experiences and discover together what is happening in Europe. Well there were earlier European meetings and the EYMN is not the only network, that’s how it goes in a complex world. Yet it is remarkable to see how youth workers from Europe have managed to find each other and have worked together effectively through the years. In this conference there are about 45 ‘leaders in Youth ministry’ from 16 different European countries. What is special is that since 5 – 10 years Europe has been better represented and it has not only remained a Western European meeting.

Experience

The participants are very diverse in view of the functions in Youth Ministry. There are local youth workers, developers of materials, directors of organizations, regional networkers and everything in between. And the ‘years of service’ are also very diverse, but the largest group has between 10 and 20 years of experience with a number of outliers to more than 30 years of youth ministry. Fortunately, there is no ‘best before’ date for youth workers, so that experience and knowledge can be retained and transferred. This is not obvious because in the Netherlands I sometimes experience a shortage of experienced youth workers. It is possible that we in the Netherlands have too little appreciation for people who have been walking for some years and that we forget to be grateful for all their commitment to new generations. All the more because it gives us a clear signal to our young people; we consider you important and therefore appreciate the people who invest in you. This is also essential for recruiting and guiding a new generation of leaders. It is striking that the attendees have become leaders at a young age.

Profession

What I noticed further from the survey prior to this conference is that about 35% have a ‘volunteer ministry’ (unpaid). With my Dutch glasses that is a sign that the domain of youth work is still immature. From the idea that ‘money follows vision’ I worry if there is apparently so little budget to invest in good youth work. At the same time I realize that the context in Eastern Europe is very different than in the Netherlands. Yet I was surprised by a colleague from Bulgaria who said that ‘paid ministry’ is a bit suspicious because the idea is that young people do not enter into a relationship with people who are paid to move with these young people. This of course raises all kinds of questions about what a youth worker is. More and more I believe in second line youth workers and first line youth leaders. Direct contact with young people, sharing life requires a relationship and continuity. In my opinion, this is by definition a youth leader, a volunteer from the church or community. At the same time, youth work calls for professionals who train youth leaders, who develop good material, develop vision and that is really a profession. For this you need an appropriate education and flying hours.

Mentoring

One of the oldest participants calls himself an ‘alongsider’, a great term for someone who is near, involved in certain life phases. The principle of mentoring, coaching is also used by most people present. Being mentor for others and having a mentor applies to most attendees. And that applies to all ages and remarkably enough especially to those who are older than 40. Apparently, despite or perhaps because of many years of experience, you need a ‘alongsider’. I think we can learn a lot from this as Dutch ‘do-it-yourselfers’. Dare to make yourself vulnerable and continue to grow as a youth worker. Hopefully this will also be encouraged and facilitated by employers such as churches and organizations.

During one of the programs we discussed the moral compass of the current generation. There have always been sorrows when it comes to young people. Yet it is different now, according to Josh Patty, regional director of Josiah Venture. The current young people, whom we call the IGen’s, deal very differently with questions about ‘right and wrong’, they have a different way of dealing with morality. Josh relied on, among other things, a study by the Barna Group and he distinguished a number of generations:

  • Modern Generation: they have an absolute picture of good and evil
  • Postmodern Generation X: morality depends on the situation
  • Millenial Generation Y: morality depends on the person
  • iGen Generation Z: can deal with various conflicting moralities

The GenZ perspective was explained from a blog by a teenager who had questions with a number of moral issues because she had never received an honest answer to the ‘why’. Questions about ethics such as sexuality and abortion were often answered with ‘that we believe’, which led her to conclude: I am really for faith but not for religious groups. It is striking that this was immediately recognized for colleagues at my table, both in secularized Netherlands and in Romania, Germany and Latvia. Where the church was for centuries the authority in the field of ethics and morality, the church is now suspicious and hypocritical in the eyes of GenZ. Young people certainly do not consult the church anymore but use their own moral code;

  • Do not harm
  • Do not offend
  • Do not judge

And in view of this moral code, there is often a communication gap with other generations that think from a clear difference between good and evil. In addition to the cultural shift in ethical thinking, I suspect that we ourselves have contributed to a somewhat limited ethics. All too often, as youth workers, we have emphasized the love of God, and rightly so. But from our own biography or frustrations about our upbringing, we have often been silent about rules. Or we have wrongly created the image that it is a transaction; if you do this, then it goes well. The question is how the Bible talks about ethics and lifestyle. From Deuteronomy 30: 11-20, Josh showed us what God’s lessons are about ethics.

  1. The lessons of God are realistic, the principles are feasible for us as people (vs11)
  2. We do not start at 0 in learning these rules, they are already in our hearts (vs14)
  3. You get your own choice but it does have consequences, so think carefully (vs15)
  4. It is a blessing (or curse) for yourself but also for future generations (19b)
  5. It is ultimately a relational choice, relationship with God (vs20)

And if you look at this section a bit further you will see that there are three aspects:

  • Rule in Law: Rules from the law of God
  • Relationship in Love: relationship based on love
  • Reward in Life: The promise of God that you will live

As youthleaders we will have to be aware of the different perspectives when it comes to ethics and lifestyle. And from these differences share Biblical words and principles with a new generation in which we keep the balance between Rule, Relation and Reward.

Bouwen aan: Multiculti of Koninkrijk.

Afgelopen week was ik te gast bij Semper Fidelis, de christelijke studentenvereniging in Gouda. Naast de leuke ervaring om kennis te maken met het studentikoze sfeertje was ik ook aangenaam verrast door het thema. Aansluitend bij het jaarthema ‘bouwen aan….’ wilden de studenten nadenken over hun rol en verantwoordelijkheid in de multiculturele samenleving; hoe kunnen we bouwen aan een multiculturele samenleving?
Een spannend onderwerp waarbij ook nog eens de ouders waren uitgenodigd voor de zogenaamde ‘kijkdoos’ avond. En zo zat LuMina vol met reformatorische studenten en hun ouders die in Gouda kwamen kijken wat hun nazaten uitspookten en mocht ik als ‘lector’ (zo heet dat dan) mijn perspectieven delen. Hierbij heb ik gekozen voor een persoonlijk verhaal en niet voor een uiteenzetting van politieke standpunten.

Migratie

Vluchtelingen zijn er altijd geweest, dat is niet nieuw voor Nederland of Gouda. Vanaf 1580 zochten mensen een goed heenkomen in de Noordelijke Nederlanden op de vlucht voor de Spaanse inquisitie. Gevolgd door Joden en Hugenoten die hun leven niet zeker waren vanwege hun geloof. Maar ook oorlogen waren redenen voor migratie. Duitsers en inwoners van Scandinavië tijdens de Dertigjarige oorlog. En zo’n miljoen Belgen kregen onderdak bij de 6 miljoen Nederlanders tijdens de Eerste Wereldoorlog. De economie is echter verantwoordelijk geweest voor een structurele stroom van vluchtelingen, vanzelfsprekend voor een land dat in 1780 het rijkste land ter wereld was.
De term ‘illegalen’ werd echter voor het eerst gebruikt voor de joden die vanaf 1938 moesten vluchten voor het Nazisme. Deze ‘ongewenste vreemdelingen’ werden opgevangen in kamp Westerbork en later zou de Nederlandse politie verantwoordelijk zijn voor het opsporen en ophalen van joden zodat ze afgevoerd konden worden naar de vernietigingskampen.

Multicultureel

Vanaf de jaren 50 en 60 werd er actief geworven onder ‘ontheemden’ in Oost-Europa, in Turkije en Marokko omdat we een nijpend tekort hadden aan arbeidskrachten. Het idee dat deze gastarbeiders ‘na een paar jaar weer terug zouden keren’ werd ingehaald door de administratieve last. Zo werden de tijdelijke werkvergunningen permanent gemaakt onder druk van de Nederlandse werkgevers. Dit wil echter niet zeggen dat er beleid was voor een effectieve integratie. Al snel bleek dat de Nederlandse overheid in de jaren 80 klem zat tussen de noodzaak van gastarbeiders en het gebrek aan budget voor integratie. Dit wordt politiek opgelost door de term ‘multiculturele samenleving’ als het ideaal waarin bevolkingsgroepen en culturen naast elkaar konden samenleven. Ondertussen weten we dat het cultuurrelativisme misplaatst is en ons voor forse samenlevingsvraagstukken stelt.

Cijfers

Deze uitdagingen worden zichtbaar uit de cijfers over migranten in 2017. Zo’n 77% inwoners heeft een Nederlandse achtergrond, 10% heeft een westerse achtergrond en 13% en niet-westerse achtergrond. De groei van migranten met een niet-westerse achtergrond wordt zichtbaar in onderstaand figuur:

Bouwen aan: Multiculti of Koninkrijk.

Afgelopen week was ik te gast bij Semper Fidelis, de christelijke studentenvereniging in Gouda. Naast de leuke ervaring om kennis te maken met het studentikoze sfeertje was ik ook aangenaam verrast door het thema. Aansluitend bij het jaarthema ‘bouwen aan….’ wilden de studenten nadenken over hun rol en verantwoordelijkheid in de multiculturele samenleving; hoe kunnen we bouwen aan een multiculturele samenleving?

Een spannend onderwerp waarbij ook nog eens de ouders waren uitgenodigd voor de zogenaamde ‘kijkdoos’ avond. En zo zat LuMina vol met reformatorische studenten en hun ouders die in Gouda kwamen kijken wat hun nazaten uitspookten en mocht ik als ‘lector’ (zo heet dat dan) mijn perspectieven delen. Hierbij heb ik gekozen voor een persoonlijk verhaal en niet voor een uiteenzetting van politieke standpunten.

Migratie

Vluchtelingen zijn er altijd geweest, dat is niet nieuw voor Nederland of Gouda. Vanaf 1580 zochten mensen een goed heenkomen in de Noordelijke Nederlanden op de vlucht voor de Spaanse inquisitie. Gevolgd door Joden en Hugenoten die hun leven niet zeker waren vanwege hun geloof. Maar ook oorlogen waren redenen voor migratie. Duitsers en inwoners van Scandinavië tijdens de Dertigjarige oorlog. En zo’n miljoen Belgen kregen onderdak bij de 6 miljoen Nederlanders tijdens de Eerste Wereldoorlog. De economie is echter verantwoordelijk geweest voor een structurele stroom van vluchtelingen, vanzelfsprekend voor een land dat in 1780 het rijkste land ter wereld was.

De term ‘illegalen’ werd echter voor het eerst gebruikt voor de joden die vanaf 1938 moesten vluchten voor het Nazisme. Deze ‘ongewenste vreemdelingen’ werden opgevangen in kamp Westerbork en later zou de Nederlandse politie verantwoordelijk zijn voor het opsporen en ophalen van joden zodat ze afgevoerd konden worden naar de vernietigingskampen.

Multicultureel

Vanaf de jaren 50 en 60 werd er actief geworven onder ‘ontheemden’ in Oost-Europa, in Turkije en Marokko omdat we een nijpend tekort hadden aan arbeidskrachten. Het idee dat deze gastarbeiders ‘na een paar jaar weer terug zouden keren’ werd ingehaald door de administratieve last. Zo werden de tijdelijke werkvergunningen permanent gemaakt onder druk van de Nederlandse werkgevers. Dit wil echter niet zeggen dat er beleid was voor een effectieve integratie. Al snel bleek dat de Nederlandse overheid in de jaren 80 klem zat tussen de noodzaak van gastarbeiders en het gebrek aan budget voor integratie. Dit wordt politiek opgelost door de term ‘multiculturele samenleving’ als het ideaal waarin bevolkingsgroepen en culturen naast elkaar konden samenleven. Ondertussen weten we dat het cultuurrelativisme misplaatst is en ons voor forse samenlevingsvraagstukken stelt.

Cijfers

Deze uitdagingen worden zichtbaar uit de cijfers over migranten in 2017. Zo’n 77% inwoners heeft een Nederlandse achtergrond, 10% heeft een westerse achtergrond en 13% en niet-westerse achtergrond. De groei van migranten met een niet-westerse achtergrond wordt zichtbaar in onderstaand figuur:

Inzoomend op de Goudse situatie ontdekken we dat er een grote Marokkaanse gemeenschap is, zo’n 10% van de Gouwenaren naast 6% overig niet westerse migranten en 9% met een westerse achtergrond. Als je dit afzet tegen de wijken van Gouda zie je dat er vooral in Goverwelle (Oost) en Korte-Akkeren een grote Marokkaanse gemeenschap is.

Wonen: het is oneerlijk

De reactie op migratie, vluchtelingen of multiculturele groepen richt zich  vaak op drie thema’s; wonen, inkomen en veiligheid.

Wat betreft wonen is de slaagkans voor starters uit Gouda op een sociale huurwoning maar 16%, voor doorstromers is dat 14%. Dat is een forse uitdaging voor iedereen die graag een eigen plekkie wil. Maar ook in Gouda krijgen statushouders een urgentie verklaring waardoor het gevoel van oneerlijkheid al snel kan ontstaan als je opnieuw achter het net vist voor een woning in je eigen stad Gouda.

Inkomen: tekort gedaan

Onlangs was er weer een tendentieuze kop te lezen ‘aantal statushouders met uitkering moet dalen’. Tegelijk is dit wel een gevoel wat veel herkenning oproept. En gelet op de cijfers ligt er ook echt een vraagstuk aangezien 2,5 jaar na het verkrijgen van een verblijfsstatus nog steeds 84% een uitkering krijgt, ook al zit er een groot verschil tussen de verschillende groepen statushouders. Er is veel weerstand tegen statushouders die een uitkering krijgen, opvallend meer dan tegen andere uitkeringsgerechtigden. Vaak wordt dit gevoed door het idee dat mensen tekort worden gedaan, dat het veel geld kost en ten koste gaat van het eigen inkomen. De gevoel, gebaseerd op wantrouwen, is dat mensen niet krijgen waar ze recht op hebben, dat ze tekort gedaan worden.

Veiligheid: Wij moeten ons beschermen

Het derde thema wat vaak genoemd wordt bij statushouders en migranten is de veiligheid. En in de beeldvorming is vanaf 1990 de Islam hierbij een belangrijke rol gaan spelen. Als het gaat over de aanwezigheid van migranten in misdaad cijfers is het niet onlogisch dat er een relatie gelegd wordt met statushouders en vooral Marokkaanse jongeren. Wel zien we een afname bij alle groepen qua geregistreerde verdachten van misdrijven tussen 2005 en 2015

 

Onze reactie

Op basis van de cijfers rondom wonen, inkomen en veiligheid zie je vaak een begrijpelijke en herkenbare reactie. Deze reacties zijn trouwens van alle tijden en worden vaak gevoed door menselijke emoties, angsten of behoeften. Laten we eens kijken naar drie Bijbelverhalen waarin vergelijkbare reacties zichtbaar zijn.

Eva: tekort gedaan

Gelijk aan het begin van de mensheid is het al raak. Eva voelt zich tekort gedaan, er ontstaat wantrouwen en het idee dat ze niet heeft gekregen waar ze recht op heeft. Het onvermogen om te leven in afhankelijkheid van God levert niet alleen verwijdering op van je Maker maar uiteindelijk ook van je eigen identiteit. Want ineens wordt je ‘waarde’ niet bepaald door je mens-zijn maar door wat je presteert, door je werk en uiteindelijk bepaalt je inkomen je geluk.

Kaïn: Het is oneerlijk

Het idee dat de ander wordt voorgetrokken, dat het oneerlijk is en dat de ander daar de schuld van is zien we al bij Kaïn en Abel. Beiden brengen een offer maar God heeft alleen aandacht voor het offer van Abel. En in plaats dat Kaïn bij zichzelf te rade gaat hoe het komt projecteert hij zijn jaloezie op Abel; ‘het is zijn schuld’. En niet veel later vloeit het bloed over de aarde en is de eerste moord een feit.

Babel: Wij moeten ons beschermen

In een wereld waarin onze identiteit ligt in prestaties, waar de ander ons in de weg staat en het leven niet meer heilig is slaat de angst toe. Waar ben ik veilig, hoe kan ik mijzelf beschermen? En zo ontstaat het plan om een stad te bouwen, zodat je veilig bent achter de muren, en een toren als machtsvertoon. Wat een dwaasheid om te proberen het egoïsme, de afgunst en de angst buiten de muur te houden. Alsof een toren, als teken van macht, bijdraagt aan saamhorigheid en onderlinge relaties.

 

Een ander perspectief

Of het nu 6000 jaar voor onze jaartelling is of 2000 jaar erna, de menselijke reacties zijn vergelijkbaar. En elke keer ontdekken we dat het ons niet dichter bij een oplossing brengt. Dat die menselijke reacties, hoe begrijpelijk ook, niet helpen. Wat dan wel? Is er een ander perspectief?

Allereerst wil ik expliciet benadrukken dat het de taak van overheden is om te zoeken naar oplossingen. Als Raadslid geef ik hier ook mijn beste krachten aan maar met deze bijdrage kies ik voor een ander perspectief. Ik geloof dat Jezus Koning is en dat zijn leefregels goed zijn, ook voor de concrete vragen van het dagelijks leven. Misschien maakt mij dat een idealist, een dromer. Misschien vinden sommigen mij een luchtfietser of naïef. Maar ik kan niet anders dan geloven in een betere wereld, een wereld waar andere patronen gelden, waar wij als mensen anders met elkaar omgaan.

Tekort gedaan of leven in afhankelijkheid

In Mattheüs 20: 1-16 vertelt Jezus een verhaal over een wijnbouwer die op zoek is naar werknemers. Hij gaat verschillende keren op pad en neemt arbeiders aan voor zijn wijngaard. Aan het eind van de dag betaald hij alle arbeiders uit en begint bij de laatsten. Deze hadden maar 1 uurtje gewerkt maar kregen toch een volledig dagloon. De andere arbeiders die het zagen verheugden zich al op wat zij wel niet zouden verdienen. Maar helaas, iedereen kreeg het afgesproken bedrag voor 1 dag werken. Je kunt je voorstellen dat een aantal arbeiders ontevreden waren en op hoge poten hun gram gingen halen. Maar de wijnbouwer zei: Beste man, ik behandel je toch niet onrechtvaardig. Dit hebben we afgesproken en dat geef ik je ook. Of mag ik met mijn geld niet doen wat ik wil?

Misschien denken wij als mensen wel veel te vaak dat we tekort worden gedaan, terwijl we gewoon krijgen wat ons toekomt. Als we nou eens wat meer in afhankelijkheid gingen leven. Dankbaar zijn voor al het goede wat wij ontvangen in plaats van kijken naar de ander of het wel ‘eerlijk’ is.

Het is oneerlijk of gericht op de ander

Een ander verhaal wat Jezus vertelt staat in Lukas 15: 11-32. Het gaat over een vader die twee zonen heeft. De jongste is het boerenleven zat en gaat op reis met de helft van de erfenis, terwijl zijn vader nog gewoon leefde. En als het geld op is vindt deze avonturier zichzelf terug tussen de varkens met een lege maag. Hij komt tot inkeer en gaat terug naar zijn vader. Deze is geweldig blij en organiseert een groot feest. De oudste zoon die gewoon hard aan het werk is geweest hoort de muziek en vraagt wat er aan de hand is. Wanneer hij hoort wat de reden is weigert hij het feest mee te vieren en beklaagd zich bij vader. ‘Ik ben altijd gehoorzaam geweest, heb hard gewerkt en ik kreeg niet eens een feestje. En nu organiseert u een mega-feest voor die lapzwans’. Het is oneerlijk. Maar die oudste zoon heeft zelf vergeten om te genieten van alles wat de vader hem wil geven. Hij was zo druk met zichzelf dat hij weigert om blij te zijn dat zijn broer weer levend thuis is gekomen.

Hoe anders kan het zijn als we leren om gericht te zijn op het welzijn van de ander. Hoe waardevol is het als we niet volledig in beslag worden genomen met zelfmedelijden en niet meer bang hoeven te zijn dat we oneerlijk behandeld worden.

Beschermen of liefhebben

In de brief aan de gemeente van Korinthe schrijft Paulus ‘daarom verzaken wij onze plicht niet. Ook al gaat ons uiterlijke bestaan verloren, ons innerlijk bestaan wordt van dag tot dag vernieuwd.’ Vervolgens roept Paulus ons op om ons te richten op de onzichtbare dingen die eeuwig zijn en niet op de zichtbare dingen die tijdelijk zijn. En Johannes schrijft ‘De liefde laat geen ruimte voor angst, volmaakte liefde sluit angst uit’. Beide apostelen geven hiermee invulling aan de opdracht van Jezus zelf ‘Heb je naaste lief als jezelf’.

We kunnen ons leven lang druk zijn met beveiligen en beschermen, muren bouwen en grenzen trekken maar de angst, de onveiligheid zal altijd in ons hoofd blijven zitten. Liefhebben heeft een ander effect op de ander maar ook op jezelf. Angst voor wat er kan gebeuren wordt ingeruild voor gastvrijheid en welkom heten. Liefde verdrijft de angst en geeft verbinding.

Invitation

Over the past few years the European Youth Ministry Network has played an important role in connecting, inspiring and equipping leaders from across Europe in our calling to youth ministry. As we continue our shared fight for a generation we are delighted to invite you as a senior youth ministry leader in Europe to join us in Barcelona for our 3rd European Youth Ministry Network Gathering – ‘Our Times… Our Task’. From the 23th to the 25th of October 2018 leaders from across Europe will meet to be refreshed through deepening our relatonships, growing in understanding of our 21st Century context and preparing for the opportunities
that await us through increased collaboraton, innovation and passion.

My participation

Since 2012 I’m joining the European network of Youth leaders and try to participate in gatherings. Not only to be encouraged by colleagues but also to be able to share new developments in the Netherlands. For me it is also a possibility to meet and talk with friends that are abroad.

My expectation

I’m looking forward to meet and talk with other youth leaders and friends. As a preparation I’ve been asked to mention three topics or passions. I will explain my three topics because I hope to discuss these in a European context and learn from other youth leaders:

  • Religious education

The last gathering we had quite a few talks about discipleship. It was good to share ideas and especially our passion for disciple making but I feel we need to dive a bit deeper. The way we connect with young people and tell them the gospel is sometimes ‘our way’ and not always the best method. Therfore I think it would be good to learn more about religious education. A theoretical and practical reflection on the way we can share and tell the great story of God with mankind.

  • Extendend adolescence

 

One off the aspects of religious education is the impact of psychological development from young people. In the western culture we see a emerging adulthood. I was wondering if this is a trend over all Europe. I think we can learn from eachother the way this changes our youth ministry.

  • Integral mission

In Youth ministry, as far as i can see, we don’t have much theological reflections or framework. A Theology of Youth ministry would help us to offer more than our own believes and experiences to young people. I think that the reflections from ‘Integral mission’ can help us stay connected to our times and the Gospel.

I’m looking forward to this gathering and hope that I can share new understandings afterwards.

Deze confronterende titel is niet compleet. In het AD-Gouda van 29 september 2018 stond ‘Aantal statushouders met uitkering moet dalen’. Maar als je deze kop combineert met termen als ‘Gouda heeft een groot probleem’ en ‘oorzaak is …. aantal statushouders’ kan de conclusie zomaar worden: ‘aantal statushouders moet dalen’.

Maar wie geeft deze mensen een stem? Wie durft in het gure Nederlandse klimaat een ander geluid te laten klinken? Wie heeft het lef om nuance aan te brengen en weg te blijven van populistische uitspraken? Zou het niet beter zijn als de politiek een eerlijk verhaal gaat vertellen en dat de media niet alleen laat klinken wat mensen willen horen?

Daarom een poging om een meer compleet verhaal te vertellen en ook een stem te geven aan statushouders die nu als zondebok worden neergezet.

Inderdaad heeft gemeente Gouda een probleem, meer dan 1800 uitkeringsgerechtigden en een tekort in 2017 van 2,8 miljoen. Maar de vraag is of dit wordt veroorzaakt door de toename van het aantal statushouders?

De afgelopen jaren is het aantal uitkeringsgerechtigden in Gouda altijd hoger geweest dan gemiddeld in Nederland. De toename van mensen in de bijstand is ook een landelijke trend, daarin is Gouda niet uniek. Dit was trouwens al veel langer bekend en ook voorzien. De vraag is echter wat hier aan gedaan is? Terugkijkend op de afgelopen vier jaar is de conclusie dat het beleid hier onvoldoende effect heeft gehad. Ook al zijn er in april 2017 art38 vragen gesteld met een toezegging als gevolg. De toezegging was om te werken met Profielen waardoor er een betere match tussen statushouders komt. Dit is vervolgens uitgebreid naar alle bijstandsgerechtigden maar is, zover wij weten, nog steeds niet gerealiseerd.

En waarom lukt het eigenlijk niet om statushouders aan het werk te krijgen? Een aantal moedige ondernemers daar gelaten is de teneur toch dat mensen met een niet-westerse achtergrond nauwelijks uitgenodigd worden, zelfs niet voor stageplekken. Inderdaad speelt cultuur een rol en is het individualistische prestatie denken van Nederland (gelukkig) niet de arbeidsethos van nieuwkomers. Maar mensen aan de kant laten staan, omdat winstcijfers belangrijker zijn dan participatie, en vervolgens klagen over de kosten voor onze samenleving is hypocriet.

Misschien moeten we afspreken dat we niet meer over elkaar, maar met elkaar praten. Waarom staat in het AD geen artikel over de statushouder die keer op keer teleurgesteld wordt, gekort wordt op de uitkering omdat hij de brieven van de gemeente niet begrijpt en zich steeds meer een paria voelt in onze samenleving?
Waarom gaat u niet in gesprek met die mede-burger die een ander kleurtje heeft en graag een dagbesteding wil hebben?

Ik wens ons verrassende ontmoetingen!