In het Forum over Getuigenis sprak ds. Dr. Atkins over een verschuiving in de westerse samenleving. Het effect hiervan op het christelijk getuigenis is zichtbaar in missionaire methoden. In plaats van een kerk als centrum te nemen voor missionaire activiteiten zijn er gezinnen die zich ergens vestigen. Vanuit het centrum van hun leven worden er relaties aangegaan met mensen uit hun omgeving om samen een gemeenschap te vormen.

Vanuit Albanië kwam het getuigenis hoe de kerk weer ontstond in een atheistisch land waar elke herinnering aan het christelijk geloof verwijderd was door het communisme. ‘Christ is risen’ was de lofzang aan het einde van deze presentatie.

Tijdens de bespreking in kleine groepen werd ik niet geraakt door de verschillende visies, mooie suggesties of kennis van evangelisatie. Het verhaal van een oudere vrouw uit Oxford raakte mij. Haar persoonlijk getuigenis over het simpelweg opknappen van een verwaarloosde kerktuin verraste mij door de eenvoud. Het bieden van een groene rustplaats in een verstedelijkt gebied was een getuigenis voor veel omwonenden. Deze vrouw zocht mogelijkheden om haar geloof in Jezus handen en voeten te geven, en ging aan de slag, stelde zichzelf beschikbaar, en werd verrast door de zegen van God. Het zoeken naar mogelijkheden in de eigen omgeving en jezelf beschikbaar maken is het getuigenis welke nodig is in een westerse individualistische samenleving.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *